Wat zijn het toch bijzondere tijden. Sowieso is het hebben van twee kinderen in een examenklas al bijzonder. Er wordt hard gewerkt en af en toe leveren alle SE's, PO's, PWS'en enz. behoorlijk wat stress op. En als er dan ook nog vrijwilligerswerk gedaan moet worden, wat een heel weekend in beslag neemt, dan loopt de werkdruk nog wat verder op. Vooral Sonja houd ik daarom goed in de gaten of ze het allemaal wel trekt. Ik zorg er voor dat ze wat extra vitamines enz. krijgt.

 

Ze twijfelde nog een beetje over de keuze van haar vervolgopleiding. Ze wist al een tijdje dat ze lerares op een basisschool wilde worden, maar dat kan zij op twee manieren doen: via de gewone pabo (hogeschool) of via de universitaire pabo. En dan kon ze ook nog kiezen tussen twee verschillende scholen in Amsterdam. Zaterdag zijn we weer samen naar een open dag geweest van de Hogeschool van Amsterdam, waar ook informatie werd gegeven over de universitaire variant en nu heeft Sonja de knoop kunnen doorhakken: het wordt de UPvA. Dit is een samenwerking tussen de HvA en de UvA. Sonja gaat dan leren voor twee diploma's: lerares basisonderwijs en pedagogische wetenschappen.  

 

Voor Dennis hebben we gisteren ook de aanmelding voor het ROC in orde gemaakt. Hij volgt al een tijdje twee dagen per week de opleiding 'wertuigbouw' en hij gaat dat vanaf september helemaal officieel doen. Hij hoopt door zijn inspanningen dit jaar sneller door de opleiding te kunnen gaan.

 

Vandaag op mijn werk ben ik amper toegekomen aan mijn normale werk. Mijn afdelingshoofd vroeg mijn hulp bij het maken van een powerpoint presentatie, ik had een halfjaarlijks overleg met een aantal artsen, psychologen en mijn collega's, er was een praatje van ons 'opperhoofd' over de integratie van de werkzaamheden van het 'vrouw kind centrum' in het AMC en het VUmc en er was een nieuwjaarsborrel.

 

Ik weet van tenminste één ouder dat ze het het jammer zal hebben gevonden dat ik haar zoon niet heb geholpen met zijn schoolwerk (maar die jongen zelf zal heel blij zijn geweest dat ik niet kwam opdagen ).

 

Tijdens de borrel kreeg ik een telefoontje van een collega elders in het land: Waarschijnlijk moeten we zeer binnenkort weer afscheid nemen van een leerling die we al jarenlang kennen. Tja, het zijn heel bijzondere tijden.

 

 

 

 

 

Wat verdwijnt dat vakantiegevoel toch altijd weer snel naar de achtergrond. Ik heb er al weer anderhalve week werk opzitten en ook zit ik weer midden in mijn vrijwilligerswerk (ouderraad en medezeggenschapsraad van Dennis' school).

 

Het nieuwe jaar begon op mijn werk verdrietig, omdat een leerling van ons op 17 jarige leeftijd was overleden. Zij kwam haar hele leven al in het ziekenhuis en op haar afscheid was dat goed te merken: er waren heel veel AMC'ers. Er waren ook wat oud-leerlingen van ons naar de begrafenis gekomen en dat leverde een kleine reünie op.

Vanaf nu ga ik mijn werkuren anders verdelen. Ik werk ongeveer 22 uur per week en dat had ik over vier dagen verspreid. Maar als ik dan rond half drie naar huis ging, was mijn werk vaak nog niet af en de volgende dag begon ik vaak weer met nieuw werk verzamelen. Nu hebben we besloten dat ik nog maar drie langere dagen werk en zodoende ben ik dus lekker een dagje extra vrij. Heerlijk hoor, om op maandag nog lekker even te kunnen bijkomen van het weekend

Sonja is dinsdag geslaagd voor haar theorie examen voor het rijbewijs B. We zijn heel blij dat het in één keer gelukt is, want ze heeft er best veel tijd aan besteed, terwijl ze het ook heel druk heeft voor school. Nog vier en een halve maand en dan hoopt ze klaar te zijn met het VWO. En in de tussentijd hoopt ze natuurlijk ook nog haar praktijk te halen, zodat ze zelfstandig mag autorijden.

 

 

 

Voor Dennis hebben we bedacht dat hij na het eindexamen gaat staten met rijlessen en het leren voor theorie. In oktober wordt hij 17 en dan mag hij afrijden. Als hij dan zijn rijbewijs haalt, mag hij tot zijn 18e onder begeleiding van ons autorijden. Dit is een nieuwe regeling en het lijkt ons een prima kans om hem rustig aan het wegverkeer te laten wennen.

 

Vandaag is mijn vrije dag weer gevuld met Mensendieck en een overleg voor de MR. En er moeten ook nog wat boodschappen komen. Hopelijk houden we het een beetje droog, want Erik heeft de auto mee, dus moet ik alles op de fiets doen.

 

 

 

 

Een paar weken geleden hebben we besloten om dit jaar oud en nieuw in de zon te vieren. Zodoende belandden we op het eiland Gran Canaria, ter hoogte van Marokko in de Atlantische Oceaan.

 

De enorme duinen van Maspalomas

 

 

In de verte de Teide op Tenerife (de hoogste berg van Spanje)

 

De eerste dagen was het overdag zo'n 20 graden en door de wind was dat een beetje fris. 's Avonds moesten we echt een vest aan, maar konden we toch nog in de openlucht genieten van de activiteiten bij ons hotel. De laatste dagen was het een stuk warmer (maar het zeewater vonden we te koud om in te zwemmen).

 

 

Kerstman, heeft u het niet warm?

 

 

 

We hebben voor half geld een dagtocht gemaakt over het eiland, omdat we in een ander hotel terecht kwamen dan we geboekt hadden (wat we achteraf gezien niet eens zo erg vonden, omdat we nu in een gemoedelijk hotel vlak bij het strand zaten en anders wat verder weg in een groter complex).


Verder zijn we met het openbaar vervoer naar het plaatsje Puerto Mogan in het zuiden en naar Las Palmas in het noordoosten van het eiland gereisd. Erik had nog een auto willen huren om ook het westelijke deel van het eiland te verkennen, maar toen hij had gezien hoeveel bochten er in de weg zaten en hoe veel auto's zij-schade hadden, zag hij daar maar van af (op mijn aandringen   ).

 

 

 

In Puerto Mogan

 

Alles bij elkaar hebben we heerlijk genoten van een flinke portie zonne-vitaminen en kunnen we er weer even tegenaan!

 

 

 

 

 

 

 

 

Klik op de afbeelding

 

 

 

Ik was dit jaar niet van plan om een kerstboom te kopen, maar omdat Dennis gisteren klaagde dat hij zo niet in de kerststemming kwam, ben ik vandaag maar op pad gegaan om iets 'kersterigs' te kopen. Jammer genoeg bleken de drie grote bloemenstallen in het stadshart alle drie gesloten op maandag en moest ik dus naar een tuincentrum. Daar heb ik een leuke conifeer op de kop getikt, die ik thuis heb versierd. Die coniferen vind ik altijd zo heerlijk ruiken, maar Dennis had wel commentaar: Wat een rare boom. En: Wat zit die piek vreemd . Maar ik ben wel tevreden met het resultaat:

 

 

 

Over lekker ruiken gesproken: Vorige week rook ik opeens een heerlijke bloemenlucht in de huiskamer, terwijl we geen bloemen hadden staan. Het bleek afkomstig van onze juka, die in bloei staat. De geur doet een beetje denken aan hyacint en dat vind ik ook zo lekker.

 

 

Sonja heeft de eerste schoolexamens er op zitten en het leek wel of bijna alle docenten hadden afgesproken om het extra moeilijk te maken. De meeste toetsen waren slecht gemaakt door het merendeel van de 6e klassers en zodoende heeft ook Sonja een aantal onvoldoendes gehaald. Gelukkig stond ze er goed voor en staat ze gemiddeld nog voldoende voor alle vakken. Maar erg stimulerend is het natuurlijk niet, want ze had er echt heel hard voor gewerkt.

 

Dennis heeft allemaal prachtige cijfers gehaald op het vmbo en op het mbo scoorde hij het hoogste van de klas in de herkansing van constructieleer: een 9,6!

 

 

 

Vandaag ben ik maar eens gaan navragen in het ziekenhuis waarom ik nog niets gehoord had en toen bleek dat ik voortaan toch maar beter niet meer 'tussendoor' kan gaan....

 

Mijn mammogram was namelijk nog helemaal niet bekeken. Maar gelukkig was er wel een radiologe die dat meteen voor me deed en die ook een echo wilde maken. En nu weet ik dus zeker dat er niets ernstigs aan de hand is. Ik heb alleen maar last van een klierende klier. Dit kan spontaan ontstaan en gaat vaak ook weer spontaan over en na de overgang zal het zeker over zijn, volgens haar. Het kan dat de pijn die zo'n klier veroorzaakt doortrekt naar je hals, oor en bovenarm (ik had vorige week zelfs kiespijn). De oorzaak is niet helemaal duidelijk en verder is het behalve lastig niet ernstig.

 

Pff, dat is toch wel een opluchting. En nu maar hopen dat het snel spontaan weer over gaat, want ik vermoed dat de overgang nog wel even op zich zal laten wachten.

Heb je dat ook wel eens, dat je allemaal vage klachten hebt, maar dat het niet zo ernstig is (lijkt) dat de huisarts er iets mee kan? Dat heb ik al jaren; pijn in rug en allerlei spieren, darmproblemen enz. In het verleden heeft de huisarts op mijn aandringen wel eens wat onderzoekjes laten doen, maar er kwam nooit wat uit. En toch hield ik klachten. Twee weken geleden ging ik daarom maar weer eens naar de huisarts, vooral omdat er een klacht bij gekomen was. Ik had namelijk een gevoelig plekje in de buurt van mijn oksel en volgens mij is er een klier opgezet (voelde toen als een bruine boon). De huisarts voelde niets en vond nader onderzoek niet nodig.

 

Omdat ik toch bij hem was begon ik ook maar weer eens over mijn rug, maar ook daarvoor vond hij onderzoek niet nodig. Het zou wel door de afmeting van mijn borsten komen en ik moest maar eens naar Mensendieck om aan mijn houding te werken. Zodoende ben ik vorige week maar aan de houdingstherapie begonnen, maar ik voelde me niet echt gehoord, vooral omdat de huisarts nooit doorvraagt.

 

Afgelopen maandag besloot ik terug te gaan naar de huisarts, omdat ik nu toch echt duidelijk die rare bobbel voelde, in de buurt van mijn oksel en Erik voelde hem -na lang zoeken- nu ook. De huisarts voelde weer niets bijzonders en volgens hem was het gewoon klierweefsel, maar hij wilde me nu wel voor de zekerheid doorsturen voor een mammografie en evt. echo.  

 

Omdat ik in het Amstelveens ziekenhuis pas volgende week terecht kon en ik heel ongeduldig was, ben ik op mijn werk gaan vragen of er niet een gaatje vrij was. Ik kon maandagmiddag direct voor het mammogram terecht, maar dan was er geen radioloog. Dat leek me geen probleem, want die zou er dan de volgende dag naar kijken en me evt. op laten roepen voor een echo. Ik heb dat dus laten doen en kon de foto's wel bekijken, maar kreeg er geen interpretatie bij. Ik zag dat links en rechts er hetzelfde uitzagen en kon niets bijzonders ontdekken in de buurt van de plek waar mijn bobbel zit. Ik vraag me dus af of die niet net buiten de foto viel, omdat hij meer richting de oksel zit en soms verplaatst. Helaas heb ik daarna niets meer gehoord; ik ben niet meer gebeld voor een echo en ook mijn huisarts had vanmiddag de uitslag nog niet binnen. Ik ben intussen een beetje chagrijnig van het wachten en zeker, omdat ik graag die echo wilde om echt alles goed te bekijken. Ik ga bijna aan mezelf twijfelen, ben ik nou zo'n hypochonder?

 

 

 

Terwijl Dennis zijn eerste schoolexamen week er op heeft zitten en Sonja vol overgave haar eerste schoolexamen periode aan het voorbereiden is, ben ik me voor mijn werk aan het verdiepen in alle regels omtrent de eindexamens.
Voor kinderen die langdurig ziek zijn is het namelijk niet vanzelfsprekend om op dezelfde manier en op dezelfde tijden examen te doen als hun klasgenoten. Vorig jaar had ik me al verdiept in de 'standaard' aanpassingen. Hieronder valt bijvoorbeeld de mogelijkheid het eindexamen te spreiden over meerdere jaren of een half uur tijdverlenging. Maar voor sommige leerlingen is dat nog niet genoeg. Voor hen kan er gelukkig nog meer geregeld worden, via een staatsexamen. Om daar meer over te weten te komen ben ik afgelopen week naar het College voor Examens in Utrecht geweest.

Ik heb heel veel informatie gekregen en er bleek nog meer te kunnen dan ik had gehoopt. Want in Nederland geldt de regel dat een beperking de toegang tot een examen niet mag verhinderen. Als een zieke leerling bijvoorbeeld niet genoeg energie heeft om een examen aan één stuk te doen, dan mag hij tussendoor rusten. En soms wordt een schriftelijk examen mondeling gedaan. In heel uitzonderlijke situaties kan het eindexamen zelfs nog in september of oktober voltooid worden. De eigen school van de leerling houdt de regie, maar de staatsexamen commissie neemt dan het examen af.

Het is nog een hele puzzel om alle informatie duidelijk samen te voegen, zodat mijn collega's in het land er ook iets aan hebben en daar ben ik nog volop mee bezig. Maar uiteindelijk gaat het om het resultaat...

 

 

 

 

 

Afgelopen week was het ongewoon rustig op mijn werk. Lege ziekenzalen zorgden er voor dat ik eindelijk wat 'kantoor-klussen' kon afronden en dat ik ook weer eens op tijd naar huis kon. Vandaag neem ik wat opgespaarde uurtjes op en ben ik dus lekker een dagje extra vrij. Heerlijk hoor, om in mijn ochtendjas achter de computer te zitten en nog geen idee te hebben wat ik de rest van mijn dag zal gaan doen. Eén ding staat vast: relaxen!

De eerste weken van Dennis op het mbo zijn prima verlopen. De eerste dag kreeg hij direct een theorietoets over constructieleer. Hij had er nog nooit les in gehad en had ook niets geleerd en haalde toch een 5,9 en dat was hoger dan het merendeel van zijn parttime klasgenoten had gehaald. De hele klas mag het a.s. woensdag herkansen en Dennis heeft nu wel geleerd. Dus wie weet haalt hij nu een nog beter cijfer.

 

 

 

 

Dennis heeft op het vmbo volgende week schoolexamenweek en zal dan niet naar het mbo gaan.  

 

Voor Sonja beginnen de schoolexamens een week later. Sonja is super serieus bezig en is een paar weken geleden al begonnen met het herhalen van de stof uit de vierde en vijfde klas. Ze werkt zo hard dat ze af en toe behoorlijk moe is. Ze ligt soms al om tien uur in bed.

 

Erik is vorige week zaterdag teruggekomen van zijn laatste buitenlandse reis van dit jaar. Alle trainingen zijn prima verlopen en Erik heeft goede hoop op vervolgopdrachten komend jaar. Hij wilde meteen aan zijn kerstvakantie beginnen, maar vergat bijna dat hij ook nog wat Nederlandse klussen moest doen. Vorige week had hij nog wat zakelijke bijeenkomsten en vanaf deze week kan hij zich weer bezig gaan houden met allerlei privé klusjes, zoals de administratie van zijn ouders, de scoutingclub en onszelf. En daar hoeft hij zich zeker niet mee te vervelen...